Als ik de computer heb gestart en outlook start ploppen de berichten binnen. Mijn oog valt op het bericht met als onderwerp de naam van zoonlief. Als ik naar de afzender kijk zie ik jufs naam staan. Oh oh foute boel … denk ik meteen.
Juf en ik hebben afgesproken dat ze me zou laten weten hoe het gaat met zoonlief. En dat heeft ze gedaan. Met een steen in mijn maag open ik de mail. Juf is een schat, echt, dat moet gezegd. Ze is gek met zoonlief. Niet verwonderlijk, want zoonlief is erg innemend en weet ieders hart te stelen.
Ze vertelt dat zoonlief erg druk is. De ene les doet hij goed mee en de volgende les zet hij de boel op stelten. Altijd gedacht dat mijn zoon dat niet zou doen, dat mijn niet zo zou doen als al die andere adhd-ers, maar niets minder waar. Zoonlief doet dat ook. Hij staat op zijn stoel als hij niet snel genoeg aandacht krijgt. Valt van z’n stoel. Kleurt zijn gezicht (waar juf dan weer heel hard om moet lachen).
Alles waarvan ik niet wil dat mijn kind dat doet, doet zoonlief ook gewoon. Dit soort grappen en grollen vertelt zoonlief niet uit zichzelf, maar hoor ik van juf. Deze maand is het dus helemaal bal. Waar hij de eerste maanden van het schooljaar prachtig in galop liep, stijgert hij er nu rustig op los. Juf verwacht dat het beter gaat na de kerstvakantie.
En ik? Ik vind het moeilijk. Heel moeilijk. Want hoe moet ik als moeder reageren? Moet ik thuis alsnog boos worden om de dingen die hij op school doet? Juf vindt van niet. Zij haalt er een beetje haar schouders over op. Ze kent zoonlief en laat hem deze maand maar een beetje begaan. Volgende maand zien we wel verder. En dat doe ik dan ook maar … (wat ik beslist niet makkelijk vind, dat loslaten)
