Terwijl zoonlief druk doende is met dingen die er nu niet
echt toe doen en het eten lichtelijk vertragen zegt hij ineens: ‘Mam, ik wil nu
eigenlijk al mijn verkleedspullen mee naar school, want vandaag gaan we oefenen
en ik ben bang dat ik het morgen vergeet.’
Bij mij gaat het licht aan. Dat ik daar toch niet eerder op
ben gekomen! Natuurlijk! Zoonlief heeft een toneelstuk en is daar al dagen zoet
mee. Waar ik met plezier naartoe leef, is voor zoonlief een spannende
onderneming. Hij vindt het zo leuk om in die microfoon te praten, maar
tegelijkertijd heeft hij er de kriebels van in zijn buik.
En dus blijft ons kereltje nog wel even onrustig. Nu ik het
plaatsen kan en voor mij begrijpelijk is waarom zoonlief zo druk is, vind ik
zijn gedrag ook ineens een stuk acceptabeler.
Gelijk ga ik met zoonlief het gesprek aan en ga ik wat dieper in op de spanning in zijn lijfje voor het toneelstuk. Wat vind je dan spannend? En wat helpt je om die spanning kwijt te raken?
Toch jammer dat ik het niet eerder in de gaten had. Het
helpt zoonlief zo. Maar goed, volgende keer beter.
(Wat vertel je wel van
te voren aan je kind om de spanning af
te nemen en wat vertel je juist op het laatste moment? Ik ben benieuwd naar je
ervaring!)
