zaterdag 2 november 2013

ADHD is oké! Kijk maar eens naar alle mooie kanten!

Er komen steeds meer posters in omloop die de mooie kanten van ADHD belichten. Daar ben ik blij mee, want soms kan ik zo'n geweldig positieve poster best in mijn huis gebruiken. Dan zie ik alleen maar de negatieve kanten van ADHD.

Veel van deze mooie kanten zie ik terug in mijn soms drukke, impulsieve en nogal hard pratende kerel. Eigenlijk zie ik ze dagelijks terug.

Nee mijn kind is niet ADHD, maar hij is mijn kind met ADHD! Gelukkig ziet zoonlief veel van die voordelen bij zichzelf terug!

Laatst zeiden twee vriendjes, die bij mij in de auto zaten, dat zoonlief altijd met een lach de klas in komt! Geweldig toch, dat tovert direct een blijde lach op mijn gezicht!


(Ik heb geen idee waar deze poster vandaan komt. Ik heb hem van fb gehaald. Mocht deze poster ergens aan gelinkt zijn dan hoor ik dat graag. Dank voor degene die deze mooi plaat gemaakt heeft!)

woensdag 18 september 2013

Het is ADHD --> Dit is ADHD

Je loopt de kamer wat beduusd uit of met een gevoel van zie je wel, ik heb het altijd al gedacht. Je kind is gediagnosticeerd. ‘Het is ADHD.’ En hoe nu  verder? Je bent net die kamer uit gelopen, maar bent vergeten te vragen waar je je informatie vandaan kunt halen. Dan is er altijd nog een volgend gesprek natuurlijk of, in ons geval, een gesprek met de kinderarts.

In een van de eerste gesprekken vroeg ik de kinderarts welk boek ik het beste kon lezen. Internet overspoelt je met informatie en non-informatie en zo is het ook met boeken. Uit welk boek kan ik het best mijn informatie vandaan halen. Zij adviseerde mij destijds het boek ‘Het is adhd’ te lezen van A. Peternotte. En dat heb ik gedaan. Het was een heel herkenbaar en duidelijk boek. Echt een soort naslagwerk.

Nu werd ik door Lannoo Uitgeverij geattendeerd op het hernieuwde boek van ‘Het is adhd’ met een iets andere titel ‘Dit is adhd’ van Jan Buitelaar & Arga Paternotte.  Het is echt een heel mooi herziene versie waarin uiterst goed wordt uitgelegd wat adhd precies inhoud. Als je het boek leest zul je veel herkenning vinden en vaak genoeg instemmend knikken!

Lannoo Uitgeverij heeft mij gevraagd of ik je wil attenderen op de volgende korting. En dat doe ik met plezier, want het is een prachtboek! Een echte aanrader!

‘ADHDblogspot’ schenkt je in samenwerking met Uitgeverij Lannoo 5 euro korting* bij aankoop van dit boek. In plaats van € 24,99 betaalt u nu € 19,99. Klik op Dit is ADHD. Betalen kan online of via eenvoudige overschrijving. 

Via de link http://www.lannoo.be/dit-adhd vind je nog meer informatie over het boek!

*De korting: (1) is enkel geldig via de webshop van de uitgeverij; (2) wordt verrekend nadat je het boek in de webshop hebt toegevoegd aan je winkelmandje; (3) geldt enkel indien je gebruik maakt van bovenstaande actie-url en dit (4) zolang de voorraad strekt.

donderdag 5 september 2013

Een mooi leermoment

De laatste les van de typecursus zit zoonlief behoorlijk dwars. Het probleem met deze les is dat je snel moeten typen en tegelijkertijd je fout in beeld wordt gebracht als je een misslag maakt. Zoonlief mag maar vijf fouten maken en moet een typesnelheid halen van 120 aanslagen per minuut halen.

Dit is voor zoonlief een bijna onmogelijke opgave! Hiermee wordt zijn en ons geduld dan ook enorm op de proef gesteld. Zodra zoonlief ook maar hoort dat hij aan die typeles moet beginnen slaat zijn humeur om in onzekerheid en stress. Er wordt van hem iets onmogelijks gevraagd. Hij kan dit niet en dus geeft hij bij voorbaat al aan dat het toch niet gaat lukken. 

Terwijl hij typt vallen er diepe zuchten, zijn de ohh’s  en aahh’s niet van de lucht en ook het been dat hij over de ander heeft geslagen blijft verwoed wippen. Na twee regels komt zoonlief al zuchtend naar buiten. Hij kan het niet en wil praten. Maar we moeten hier doorheen. Het is een bijzonder goede concentratieoefening en ook goed te leren dat je fouten mag maken (hoewel dat bij deze les helaas niet opgaat).

En ik wil het ook niet voor hem doen (hoewel mijn handen jeuken), want zo leert hij het nooit. Hij moet leren dat hij het wel kan. Een goede voorbereiding voor de proefcito in groep zeven. Hij moet toch een keer leren door die stress heen te komen.

Ook mijn geduld raakt op. Gelukkig is manlief de rust zelve en dirigeert zoonlief terug naar het toetsenbord. Als ik mijn geduld weer bij elkaar heb geraapt moedig ik hem aan niet te kijken naar de fouten die hij maakt, maar gewoon door te zetten. Over de fouten heen te stappen.

De volgende dag gaat zoonlief het weer proberen. ’s Ochtends, ’s middags en als we ’s avonds terugkomen stelt manlief voor dat hij het nog een keer probeert. Ik ga hardlopen en beloof zoonlief een verrassing als hij het haalt. Als ik buiten adem terugkom (en een record haal ;)) holt zoonlief naar buiten om me te vertellen dat hij zijn typecursus heeft gehaald en wil weten wat de verrassing is. Ik heb er even geen woorden voor …

 En dus komt er een praatmoment … over zelfvertrouwen, dat hij het kan zonder ons, dat hij het helemaal zelf heeft gehaald! Trots! Dit wordt beslist een teruggrijpmoment!