vrijdag 14 november 2014

Soms vraag ik me af ...

Soms heb ik van die momenten (terwijl ik allang het antwoord weet) dat ik me echt afvraag of de prikkels van buitenaf werkelijk invloed hebben op het gedrag van mijn kind. Of de voor hem spannende dingen hem extra onrust geven. Of de E-nummers die hij binnenkrijgt hem werkelijk doen laten stuiteren tot aan het plafond. En door ervaring krijgt men antwoordt ……

Zo ook na het gesprek met de kinderarts over de hoeveelheid medicatie van mijn kind. De leerkracht vond dat zoonlief in de loop van de ochtend steeds onrustiger werd. Zowel de leerkracht als zoonlief hadden er geen last van, maar de leerkracht zou het jammer vinden als zijn prestaties er onder zouden lijden en beter iets vroeger aan de bel trekken dan te laat.

Gelijk maar een vervroegde afspraak met de kinderarts gemaakt. Het zou kunnen dat zoonlief wat meer medicatie nodig had, omdat hij in de afgelopen drie jaar natuurlijk is gegroeid en dus meer lichaamsmassa heeft. Althans zo gaat dat vaak, maar bij zoonlief valt dat tegen en ik vond dat dus geen aannemelijke reden. ‘Maar, zei ik, hij heeft nu een klas met 34 kinderen (voorheen 23) zou dat van invloed kunnen zijn?’ ‘Ohhhh, zei de kinderarts, maar dan begrijp ik wel waarom hij meer medicatie nodig heeft …’

Of je nou in een klas van 23 kinderen zit of van 34 kinderen (en de klas is een druktemaker-klas) dat heeft enorm veel invloed. Hij krijgt dus veel meer prikkels binnen. Oplossing verhoging van de medicatie en een brief naar school!

Want ik vind het best wel een beetje triest dat mijn kind (zonder dat nog helemaal is onderzocht wat de consequenties zijn op langere termijn van het slikken van Methylfenidaat) meer medicatie moet gaan slikken, omdat school het nodig vindt om een klas buitensporig te vergroten.


Hij doet het heel goed met een half pilletje meer! 


woensdag 12 november 2014

Kinderen met ADHD benadeeld door discussie over ziekte

Compleet beeld over betekenis diagnose biedt ouders houvast
Kinderen en ouders van kinderen met ADHD zijn niet geholpen met de felle discussies over de oorsprong van ADHD en of de ziekte eigenlijk wel bestaat, maar hebben behoefte aan handvatten om te kunnen omgaan met het afwijkende gedrag. Dat constateert de Amerikaanse psycholoog Russell Barkley. Van zijn boek Diagnose ADHD is nu de Nederlandse vertaling verschenen. In dit boek wordt de discussie of ADHD al dan niet ‘bestaat’ als ziekte in het midden gelaten, en krijgen ouders adviezen om zelf de leiding te houden over de beste aanpak voor hun kind.

“De belangstelling voor en discussie rondom ADHD is groot”, zo stelt Pier Prins, hoogleraar Klinische Kinder- en Jeugdpsychologie aan de Universiteit van Amsterdam en verantwoordelijk voor de bewerking van de Nederlandse vertaling van het boek. “In dit boek wordt ADHD vooral opgevat als een schadelijke gedragsstoornis waar kinderen en hun omgeving veel last van kunnen hebben, zonder te oordelen over de diagnose.”

Barkley heeft het boek geschreven voor de ‘wetenschappelijke ouder’, de ouder die als een wetenschapper nieuwsgierig is en zich volledig wil informeren over ADHD. Alleen door zich te verdiepen in wat wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond, kunnen ouders zich wapenen tegen mythen en ficties over ADHD. Op deze manier kunnen zij meedenken met hulpverleners en leerkrachten, en zelf de leiding over de aanpak voor hun kind houden.

“In plaats van te populariseren is het belangrijk het hele verhaal rondom ADHD vertellen. Alle aspecten worden tot in het kleinste detail besproken”, aldus Prins. Dit gebeurt op wetenschappelijk niveau, maar ook aan de hand van concrete voorbeelden en vertaald naar dagelijkse situaties. Zo heeft ADHD invloed op het functioneren op school, het omgaan met leeftijdsgenoten en de gezinssituatie. Daarnaast komt medicatie uitgebreid aan bod. “Het boek is erop gericht om je eigen kind te kunnen begrijpen en het zo goed mogelijk te begeleiden, van de fase waarin ADHD wordt gediagnosticeerd, tot het omgaan met de diagnose in verschillende levensfases.”

Russell Barkley is klinisch psycholoog, kinder- en adolescentenpsycholoog en neuropsycholoog. Momenteel is hij als hoogleraar Onderzoek verbonden aan de afdeling Psychiatrie van de Medische Universiteit van New York in Suracause. Hij houdt zich bezig met alle aspecten van ADHD en heeft diverse behandelingsmethoden ontwikkeld. Barkley is (co)-auteur van 15 boeken en handleidingen over ADHD en heeft meer dan 170 publicaties op zijn naam staan.



donderdag 16 januari 2014

ADHD en Omdenken

Een vader wordt gevraagd om mee te helpen met een herfstwandeling van groep 2, de klas van zijn dochter. Voorafgaand aan de wandeling wijst de juf de vader op een van de leerlingen op wie hij moet letten. “Dit is Johan. Johan heeft ADHD. Hij loopt weg in het bos. Dit weekend waren zijn ouders hem ook weer twee uur kwijt. Asjeblieft, let goed op, want je kunt hem niet vertrouwen.”

De vader besluit anders te kijken naar de situatie. Hij zet het jochie in zijn auto, klapt de spiegel om en kijkt hem in zijn ogen. “Johan, ik heb een probleem. We gaan zo naar het bos. Je zult denken dat ik er als papa stoer uitzie, maar ik kan je vertellen dat ik het doodeng vind in het bos. Johan, wil jij een beetje op me letten zo meteen?”

In het bos grijpt Johan de hand van de vader en kijkt hij hem voortdurend aan. Hij is apetrots dat hij voor die stoere papa mag zorgen.

Bron: Ivo Mijland
http://omdenken.nl/boswandeling/



Kijk voor meer informatie op hun facebookpagina of op hun website. Een echt aanrader!!!