dinsdag 2 december 2014

Het blijft me verbazen

'Zeg, vraag jij nu ook bij de middelbare scholen hoe ze omgaan met kinderen met ADHD?' 'Nee hoor, waarom zou ik? Dezelfde vraag stel ik aan iemand met een kind met PDD-NOS en ADHD. 'Nee dat doe ik niet, dat doe ik bij de intake.' Ik val nu toch een beetje stil. 

Ben ik nou zo'n muts dat ik wil weten of middelbare scholen hier aandacht voor hebben of leg ik er teveel nadruk op? Je wilt toch weten of scholen hierop voorbereid zijn? Tuurlijk, ik begrijp best wel dat je er met een gesprek niet bent, maar in zo'n gesprek kun je een heel eind komen. Je wilt toch ook niet dat je kind om de haverklap de klas uit wordt gestuurd, omdat school niet weet dat je kind ADHD heeft, welke aanpak het beste werkt. Het wordt ook lastig, omdat zoonlief straks elk uur een andere leerkracht krijgt en die mensen de kids niet allemaal in beeld kunnen hebben. Maar het lijkt me toch fijn wanneer een school hier extra aandacht voor heeft, zonder dat een kind hier vanaf hoeft te weten. 

Tijdens een informatie avond gaven enkele scholen aan hier inderdaad aandacht voor te hebben. Toen ik met een leerkracht van een school hierover in gesprek kwam vroeg ik waarom hier niet iets dieper op was ingegaan. Nou, was het antwoord, vorig jaar hadden ze kritiek gekregen omdat ze er teveel over hadden verteld en dus hadden ze nu het hele verhaal hierover geschrapt. Oké ... beetje jammer! Brutalen hebben de halve wereld en zo ben ik dus blij dat ik er even naar heb gevraagd. Het heeft me weer nieuwe inzichten opgeleverd.

Ik vind het overigens pure luxe dat 'onze' groep acht zes!, ja je leest het goed, zes middelbare scholen bezoekt! En dan moet mijn ADHDtje gaan kiezen waar hij heen gaat. Ik had vroeger geen keus. Er was er een. Heel simpel allemaal!

woensdag 26 november 2014

Op zoek naar voortgezet onderwijs


 
Je wilt toch goed voorbereid zijn. Goed voorbereid op het voortgezet onderwijs. Wat past het beste bij mijn kind en vooral ... gaan we niet te hoog inzetten. Voor ons staat het plezier hebben in wat hij gaat doen voorop. We willen niet dat hij tussentijds afhaakt, omdat wij vonden dat hij zo nodig dat niveau moest gaan doen.

De vraag aan juf van groep 8 was duidelijk.: 'Welk onderwijsniveau past het beste bij ons kind.' Het antwoordt was ook duidelijk: 'Hij heeft een goed stel hersens, heeft zelfs een hoger niveau in zich, maar door zijn onrust komt dat er niet uit. Daar moeten we wel rekening mee houden.'

Oké dat is even slikken, want ik vind het toch jammer voor mijn kind dat de onrust in zijn hoofd en lijf hem belemmeren in zijn leren. Overigens is dit niet nieuw voor ons, maar tussen zelf denken en het een ander horen zeggen zit een groot verschil. Maar de bevestiging van wat we zelf al dachten omtrent zijn denkvermogen is toch leuk!

We gaan door op de weg die we al hadden ingeslagen, met de tips van juf! En dus gaan we vanavond luisteren wat de verschillende scholen te bieden hebben. 

Voor ons heel belangrijk: 
  • welke ondersteuning bieden jullie kinderen met ADHD;
  • wat verwachten jullie van ouders hierin;
  • wat verwachten jullie van het kind zelf;
  • hoe is communicatielijn hieromtrent.

Uiteindelijk zal zoonlief de keus maken, maar we zullen hem zeker wijzen op de manier waarop scholen omgaan met kinderen met ADHD. We gaan het zien!

Wil je hierover meer weten? Lees dan eens ADHD & het voortgezet onderwijs. In dit artikel vind ik de volgende zin heel belangrijk: ‘Ouders van adhd-pubers moeten veel meer betrokken blijven bij het onderwijs aan en de behandeling van hun kind.'

Dit doen we nu al in het basisonderwijs en zullen we voortzetten op het voortgezet onderwijs. Maar hierin ligt ook een taak van de nieuwe school van zoonlief, nu eens zien hoe serieus ze deze taak nemen.

zondag 16 november 2014

De misplaatste adelaar

Onderstaande stuk las ik op facebook en heb ik van adddkenmerken.net gehaald!

Op een dag vond een boer een adelaarsei maar zag het aan voor een kippenei. Hij plaatste het ei bij de andere eieren in de broedmachine in het kippenhok.


Een paar weken later kwam het ei uit. De baby adelaar werd opgevoed als een kip met de andere kuikens. Samen met de andere kippen leerde hij pikken en grazen. Hij werd streng gewaarschuwd te vliegen, omdat kippen niet echt kunnen vliegen, ze fladderen en vallen, zo werd hem verteld …


De arend bleek een ellendige kip. Hij wilde niet goed pikken. Hij haatte het omdat hij altijd het gevoel had onhandig te zijn en viel steeds om. Hij had voortdurend honger en was prikkelbaar, omdat het kippenvoer hem gewoon niet tevreden kon stellen. De andere kippen vonden hem storend en vreemd …


Na jaren van worstelen om een normale kip te zijn, was het gevoel van eigenwaarde van deze kip vrij laag geworden. Hij haatte zichzelf. “Waarom ben ik zo groot, onhandig en anders? ‘Hij vroeg zichzelf steeds af:” Waarom kan ik hier niet gelukkig zijn net als alle andere kippen? “


 “Is dit alles wat er is in het leven?” Vroeg hij zich pijnlijk af: “Waar is de sensatie? Waar is de flow?“


Hij begon meer en meer verstorende dingen te doen, alles om maar een beetje opwinding te krijgen. Hij verlangde in zijn hart naar dat gevoel van vliegen en zweven – alleen hij wist niet eens wat dat was – dus probeerde hij dat te compenseren door het maken van zijn eigen spanning rond het kippenhok, d.m.v. drama en verstoringen. Andere kippen noemden hem zelfzuchtig, wanordelijke en een onruststoker. De arme adelaar nam het allemaal ter harte, geloofde hen en werd depressief.


Op een dag, hoog in de lucht zag hij een andere adelaar. Het benam hem direct de adem. Voor een moment voelde hij een golf van herkenning. Hij voelde iets in hem gebeuren. Hij voelde zich meer levend dan hij ooit eerder had gevoeld.


In zijn opwinding vertelde hij zijn familie van kippen wat hij had gezien en hoe hij ook wilde vliegen. Ze lachten hem uit. “Ben je gek?” “Je droomt” “Echte kippen vliegen niet!” “Je zal dat nooit kunnen!” “Je kunt niet eens  kakelen en grazen!” En nu denk je wel dat je op een dag zult kunnen vliegen?” Wanneer word je nou eens volwassen en sluit je je bij ons aan om te grazen in het kippenhok. Waarom kun je niet meer zoals je collega’s zijn? Wat is er mis met jou? 


De jonge arend werd beschaamd en ontmoedigd. Hij voelde zich hopeloos en alleen en zo viel hij die nacht in slaap.


Dagen later zag hij tot zijn vreugde de vogel opnieuw en deze keer schreeuwde hij het geluid van een adelaar. Op het moment dat de jonge arend, die tussen de kippen was opgegroeid, deze roep hoorde, gebeurde er iets onverwachts. Zijn lichaam slingerde oncontroleerbaar – zijn hele lichaam reageerde automatisch op de majestueuze kreet van de adelaar met een krachtige kreet van zichzelf. Hij was verbaasd. “Wat is er gebeurd? … Kwam dat prachtige geluid van mij? Kippen maken dat geluid niet! Alleen adelaars doen … Wacht … Alleen arenden doen dat!“


Een kippenhok gaat alleen samen met kippen, het kan een adelaar niet tegenhouden weg te vliegen – vooral niet wanneer ze hun roeping horen.


De jonge adelaar, eindelijk bewust van wat hij werklijk was, strekte voor de eerste keer zijn vleugels en vloog weg. Voor hij het wist zweefde hij door de lucht. Hij was niet langer meer gevangen in het kippenhok, omdat hij hij niet meer gevangen was door het idee dat hij een kip zou zijn. Niets kon hem meer stoppen.


Bovenstaand stuk is afkomstig uit het zeer inspirerende boek “The Davinci Method“, geschreven door John Garrot Loporto en vertaald door Jochem, waarvoor mijn hartelijke dank. Een echte “eye opener” voor iedereen met ADD en ADHD, maar zeker ook voor iedereen die (hoog) begaafd is.