Ik erger me mateloos

De vergadering kabbelt wat voort over dingen die mij niet echt aangaan. Ik doe me tegoed aan het speculaat op tafel en de warme thee in mijn handen en wissel zo af en toe een woord met mijn buurvrouw. Soms geven we elkaar betekende blikken van ergernis of instemming. We hebben aan het half woord genoeg.

Maar ineens verandert de sfeer en gaat het over de klas waar mijn kind in zit. Ik spits mijn oren en luister mee. In niet al te fraaie bewoordingen wordt me een indruk van de klas gegeven. Ik erger me ineens groen en geel totdat ook nog eens een moeder roept dat er allemaal ADHD-ers in die klas zitten, alsof deze opmerking iets toevoegt aan het gesprek, maar ze is er voldaan mee en daar lijkt het om te gaan.

De stoom komt uit mijn oren en de verdere vergadering zal me worst wezen. Ik ben er klaar mee en zo te zien mijn buurvrouw ook. Ohh dus ik ben niet de enige die het geen leuke discussie vindt. Ik voel me persoonlijk aangevallen, omdat het om mijn kind lijkt te gaan. Ongeacht of dat ook zo is, maar ook mijn kind heeft ADHD en ik ben er toch wat gevoelig voor.

Zou ze zelf nou in de gaten hebben wat ze allemaal precies zegt? Maar meer nog doe ik dit ook niet regelmatig? Onbewust iemand kwetsen met mijn mening of uitlatingen? Deze momenten maken me er opnieuw van bewust goed op te letten wat ik zeg en hoe ik het zeg! Ze weet denk ik niet half hoe leuk ADHD-ers zijn! Gelukkig weet ik het wel.

Het blijft me verbazen

'Zeg, vraag jij nu ook bij de middelbare scholen hoe ze omgaan met kinderen met ADHD?' 'Nee hoor, waarom zou ik? Dezelfde vraag stel ik aan iemand met een kind met PDD-NOS en ADHD. 'Nee dat doe ik niet, dat doe ik bij de intake.' Ik val nu toch een beetje stil. 

Ben ik nou zo'n muts dat ik wil weten of middelbare scholen hier aandacht voor hebben of leg ik er teveel nadruk op? Je wilt toch weten of scholen hierop voorbereid zijn? Tuurlijk, ik begrijp best wel dat je er met een gesprek niet bent, maar in zo'n gesprek kun je een heel eind komen. Je wilt toch ook niet dat je kind om de haverklap de klas uit wordt gestuurd, omdat school niet weet dat je kind ADHD heeft, welke aanpak het beste werkt. Het wordt ook lastig, omdat zoonlief straks elk uur een andere leerkracht krijgt en die mensen de kids niet allemaal in beeld kunnen hebben. Maar het lijkt me toch fijn wanneer een school hier extra aandacht voor heeft, zonder dat een kind hier vanaf hoeft te weten. 

Tijdens een informatie avond gaven enkele scholen aan hier inderdaad aandacht voor te hebben. Toen ik met een leerkracht van een school hierover in gesprek kwam vroeg ik waarom hier niet iets dieper op was ingegaan. Nou, was het antwoord, vorig jaar hadden ze kritiek gekregen omdat ze er teveel over hadden verteld en dus hadden ze nu het hele verhaal hierover geschrapt. Oké ... beetje jammer! Brutalen hebben de halve wereld en zo ben ik dus blij dat ik er even naar heb gevraagd. Het heeft me weer nieuwe inzichten opgeleverd.

Ik vind het overigens pure luxe dat 'onze' groep acht zes!, ja je leest het goed, zes middelbare scholen bezoekt! En dan moet mijn ADHDtje gaan kiezen waar hij heen gaat. Ik had vroeger geen keus. Er was er een. Heel simpel allemaal!

Op zoek naar voortgezet onderwijs

 

Je wilt toch goed voorbereid zijn. Goed voorbereid op het voortgezet onderwijs. Wat past het beste bij mijn kind en vooral ... gaan we niet te hoog inzetten. Voor ons staat het plezier hebben in wat hij gaat doen voorop. We willen niet dat hij tussentijds afhaakt, omdat wij vonden dat hij zo nodig dat niveau moest gaan doen.

De vraag aan juf van groep 8 was duidelijk.: 'Welk onderwijsniveau past het beste bij ons kind.' Het antwoordt was ook duidelijk: 'Hij heeft een goed stel hersens, heeft zelfs een hoger niveau in zich, maar door zijn onrust komt dat er niet uit. Daar moeten we wel rekening mee houden.'

Oké dat is even slikken, want ik vind het toch jammer voor mijn kind dat de onrust in zijn hoofd en lijf hem belemmeren in zijn leren. Overigens is dit niet nieuw voor ons, maar tussen zelf denken en het een ander horen zeggen zit een groot verschil. Maar de bevestiging van wat we zelf al dachten omtrent zijn denkvermogen is toch leuk!

We gaan door op de weg die we al hadden ingeslagen, met de tips van juf! En dus gaan we vanavond luisteren wat de verschillende scholen te bieden hebben. 

Voor ons heel belangrijk: 

• welke ondersteuning bieden jullie kinderen met ADHD;
• wat verwachten jullie van ouders hierin;
• wat verwachten jullie van het kind zelf;
• hoe is communicatielijn hieromtrent.

Uiteindelijk zal zoonlief de keus maken, maar we zullen hem zeker wijzen op de manier waarop scholen omgaan met kinderen met ADHD. We gaan het zien!

Wil je hierover meer weten? Lees dan eens ADHD & het voortgezet onderwijs. In dit artikel vind ik de volgende zin heel belangrijk: ‘Ouders van adhd-pubers moeten veel meer betrokken blijven bij het onderwijs aan en de behandeling van hun kind.'

Dit doen we nu al in het basisonderwijs en zullen we voortzetten op het voortgezet onderwijs. Maar hierin ligt ook een taak van de nieuwe school van zoonlief, nu eens zien hoe serieus ze deze taak nemen.