De eerste Citoweek

‘Mam, juf heeft verteld dat we volgende week allemaal toetsen krijgen.' 'Oh en hoe vind je dat?' 'Ja, wel leuk.’ En dat was het dan. Niet meer, niet minder. Ik wil ook niet doorvragen. Bang als ik ben dat ik er teveel nadruk op leg.

Manlief is doortastender en vraagt: ‘Wat heeft juf dan verteld?’ ’Nou dat we toetsen krijgen en ze heeft een boekje of zoiets laten zien.’ ‘Vindt je het spannend?’ ‘Nuuuhhh ik vind het wel leuk.’ Nou oké, pa en moe zijn uitgekletst. En dat is goed ook. Juf heeft het met zoonlief besproken en dat is oké.

Vrijdag toch maar even de boekbespreking verschoven. Want een cito en een boekbespreking op een dag vraagt veel. Juf vond het ook. Een van beide zou er onder kunnen lijden. Dacht ik dat zoonlief daar wel blij mee zou zijn. Maar niets is minder waar. Hij was verontwaardigd en wilde dat zijn boekbespreking gewoon door zou gaan. Hij had er zo’n zin in! Hmmm, heb ik er dan wel goed aan gedaan? Toch voelt het goed. Even de rust voor de cito’s.

Het plan is als volgt. Zoonlief maakt de eerste cito in de klas. Als blijkt dat dat niet goed gaat worden er meteen maatregelen genomen. Hij krijgt een kopie van de cito, zodat hij de antwoorden op de toets mag schrijven. Dus geen extra bladen, geen rommel op zijn tafel. Enkel de toets. En nu maar afwachten of het werkt …

Ja, ik vind het spannend!

De tweede week

Aan het einde van de eerste vakantieweek.

Alles is ingepakt. De kinders zitten op de achterbank gepropt en kijken naar een donker schermpje. Manlief checkt het huis. Ik zit voorin. Enkele ogenblikken later rijden we de straat uit. De vakantie is begonnen …

Als we, na een lange reis, het appartement binnenstappen voelen we ons gelijk thuis. Links de badkamer, rechts de kinderslaapkamer, weer links de keuken met daarachter een hele knusse zitkamer dat uitkijkt op grote met sneeuw bedekte huizen met op de achtergrond een gletsjer omgeven door bergen. Verderop een  dorpje in het dal. En dat allemaal te bezien vanuit de woonkamer. Het is net een sprookje. Ik blijf even staan om van het aanblik te genieten. Voor de komende week is dit onze plek!

De jongens zijn uitgelaten. Blij dat ze hun krappe zitplaats achterin de auto kunnen verruilen voor sneeuw en een lekker warm appartement. De skiles kan nog wel even wachten …

Het wordt een heerlijke week! Nee, de onrust is niet afgenomen. En dat is, achteraf bezien, en op dat moment ook, wel te begrijpen. Zoveel indrukken en spannende dingen die op ze af komen is best wel veel voor de twee vrijbuiters. Ze slapen ook nog samen op een kamer, wat ze niet meer gewend zijn.

Maar … de lessen zijn super en het skiën met de kinderen is echt fantastisch. Wat hebben ze het leuk en wij ook! Ze gaan er allebei voor. Ieder in hun eigen klasje. Geen medicatie deze week! Gewoon lekker je energie kwijt kunnen in het skiën. De lessen gaan echt heel goed. Wat een genot. Zo kan zoonlief ook wat aankomen, want van eten is, door de medicatie, de afgelopen maand weinig gekomen …

De vakantie ...

Eindelijk is het dan zover. Vakantie! Leuke dingen doen, uitslapen, genieten van elkaar en vooral van de feestdagen. Het samenzijn! Heerlijk.

Nou ja, dat zou leuk moeten zijn en heerlijk, maar dat was het niet helemaal. En dat ligt vooral niet aan anderen, maar aan mezelf. Ik heb namelijk last heeft van op-vakantie-gaan-stress. En niet een klein beetje, nee heel erg. Zo van: het hoeft voor mij niet meer, we blijven wel thuis …

Dat laatste viel dit jaar erg mee, maar echt genoten van de eerste week van mijn vakantie heb ik niet.

Ik ben dan ook nog iemand die alles wegschuift. Als ik er maar niet aan denk dan is het er ook niet. Onzin natuurlijk, want als ik ergens niet aan wil denken, komt het als een boemerang bij mij terug.

En dan de jongens. Ongelofelijk druk! Kan het ze moeilijk kwalijk nemen met al die feestdagen en een vakantie in het vooruitzicht. De jongste doet qua drukte niet onder voor de oudste met adhd (zonder pilletje). Ik had er eerlijk gezegd niet aan gedacht dat de kids het ook wel eens heel erg spannend zouden kunnen vinden om op vakantie te gaan.

Ze waren niet te houden en de lontjes waren heel kort. Als de een niet aan het sarren was, dan was het de ander wel. Voeg daar de stress van mamalief aan toe en je hebt buskruit. Tja die eerste week was best een beproeving, maar die tweede dan …