Ik heb een beetje pijn

Ik wist dat die dag zou komen en ik was echt in de veronderstelling dat wij degenen zouden zijn die zoonlief vertellen dat hij adhd heeft. Tot vanavond! Want vanavond vertelde zoonlief aan manlief dat hij adhd heeft.

Dat had hij namelijk van juf gehoord. Juf had aan een groepje kinderen, die elkaar nogal eens plagen, verteld dat zoonlief adhd heeft, wat betekent: alle dagen heel druk. En zo vertelde zoonlief het ook aan manlief.

Mijn maag kneep zich samen toen ik het van manlief hoorde. Ik was echt pissig op de juf. Hoe kon juf dat nou doen? Dat is onze taak en onze verantwoordelijkheid. Wij willen zoonlief zo graag nog even beschermen tegen de grote boze buitenwereld. We wilden nog even wacht … nog een paar dagen tot de zomervakantie, want in de zomervakantie zouden wij het hem vertellen.

Een traan van onmacht en boosheid verlaat mijn ooghoek. Want wie zegt dat zoonlief hier niet mee wordt geplaagd? Dat is mijn grote zorg. Dat hij niet is opgewassen tegen kinderen die hier misbruik van maken.  Heet dit nou loslaten en vertrouwen hebben in de enorme kwaliteiten van mijn kind? Hij heeft toch echt een hele hoop van ons beiden.  En wij hebben het ook gered.

Misschien heeft dit wel zo moeten zijn. Is het minder beladen, dan wanneer wij het zouden hebben verteld. Deze onzekere moeder moet ook vertrouwen leren hebben.

Bruikbare info voor school

Mijn achterwerk heeft de zitting van de stoel nog niet bereikt of een lichtelijk irritant geknisper bereikt mijn oren. Ik wankel weer op en kijk waar het geluid vandaan komt. De radio in de hoek van de wachtkamer laat een schor gepruttel horen. Heel irritant. Of aan, of uit, maar niet op een verkeerde golf. Uit dus.

Ah weer een nieuwe ADHD Wachtkamerspecial, altijd leuk. Deze keer is negentig procent gevuld met het artikel over Culturele invloeden op ADHD. Leuk, maar mijn interesse gaat uit naar het artikel op de achterkant. Stichting ADHD: informatie over school, werk en vrije tijd.

Na enkele gesprekken is me wel duidelijk dat school geen informatie dan wel protocol heeft voor kinderen met ADHD. Best wel begrijpelijk, want ADHD is niet in een protocolletje te vangen. Elk kind heeft weer een andere aanpak nodig, is op een andere manier onrustig of wordt op een andere manier geprikkeld.

Maar ik ben behoorlijk eigenwijs en ga op zoek naar de gemeenschappelijke deler van ADHD-ers. Trouwens het is denk ik ook goed voor kinderen die het niet hebben. En probeer ik een paar aandachtspunten op papier te zetten die school mogelijk zou kunnen gebruiken.

Algemeen: 

• Geef kinderen met AD(H)D extra ruimte om de spullen kwijt te kunnen (bijvoorbeeld een kruk naast de tafel), zodat de tafel zo leeg mogelijk blijft. Er geen onnodige prikkels binnenkomen.

• Geef een kind wat ruimte. Lukt het even niet met bijvoorbeeld rekenen en is het kind boos en gefrustreerd. Laat het even lezen of een spelletje doen om, als de rust is weergekeerd, terug te keren met waar het mee bezig was.

• Geef het kind ruimte om boos te zijn en z’n frustratie kwijt te kunnen. Geef het de ruimte om het hoofd leeg te maken waardoor de rust weerkeert. Dat kan door het even tot rust te laten komen op de gang of even, heel even maar z’n verhaal kwijt te kunnen. Even dat luisterend oor.

• Zeg vooral wat je goed vindt en wat goed gaat en niet wat je niet goed vindt.

• Geef het kind ’s ochtends even de ruimte weer te wennen aan de drukte in de klas. Geef het kind iets te doen, waar het rustig van wordt. Is dat een stripverhaal i.p.v. een boek, doe dat dan. Is dat bij de juf aan tafel lezen, samen met anderen, doet dat!

• Ga met ouders in gesprek als het kind heel onrustig is in een bepaalde periode. Vaak kom je er samen wel uit.
   
• Werk met een beloningssysteem. Richt je op één punt dat je graag wilt veranderen, niet op meerdere punten tegelijk. Dat is voor een kind heel moeilijk. Wil je dat een kind op z'n beurt wacht. Beloon dat dan. Maar niet dat het op z'n beurt wacht èn stil zit.

Toetsen en cito’s:

• Stimuleer ouders de rust in het kind te bewaren in een citoperiode. Geen avondvierdaagse of schooluitjes combineren met cito’s.

• Laat bij de (cito) toetsen de kinderen alles op het blad zelf maken. Geef niet meerdere bladen, maar geef er een. Daarmee houdt het kind overzicht.

• Neem, waar nodig, een toets af buiten de klas.

• Beperk zoveel mogelijk het afnemen van toetsen in de maand december.

• Deel de toets op in kleine behapbare stukken.

• Zorg voor uitdaging en geen ellenlange rijen van hetzelfde. 
• Heeft school geen ruimte voor RT om deze taken uit te voeren. Schakel ouders in. Die willen met alle plezier een handje meehelpen!

 Ben ik iets vergeten? Wil je het dan voor me aanvullen?

Hoezo inlevingsvermogen?

De avondvierdaagse komt er aan. Beide kids willen daar graag aan meedoen. Vooral vanwege de laatste avond! Naast dat het heel gezellig is zien de kids uit naar de bergen snoep die ze ontvangen.

Al twee jaar nemen wij het beste vriendje van zoonlief mee. Hij woont op een boerderij. Het is dan best heen en weer sjeesen om vriendlief op tijd aan de start te krijgen en dus nemen wij hem onder onze hoede.

Dit jaar ben ik er niet echt aan toegekomen iets af te spreken. En af en toe is het goed het initiatief bij de ander te leggen in plaats van alles maar te regelen. Soms regelt het zich vanzelf wel. En ja dat gebeurt ook nu.

Ik kom tot de ontdekking dat vriendlief de eerste avond met iemand anders meegaat. Diep van binnen ben ik best een beetje teleurgesteld. Met name voor zoonlief, die het heerlijk vindt om met z’n beste vriend op stap te gaan. Het loopt nu zo en dus lijkt het me goed me er niet mee te bemoeien.

Toch kan ik het niet nalaten aan zoonlief te vragen wat hij er nu van vindt dat vriendlief met iemand anders meeloopt. Hij vindt het best wel jammer. ‘Had je hem willen vragen dan?’ ‘Nee, zegt zoonlief, hij moet ook de vrijheid hebben om te kiezen.’

Hier slaat moeder even stil van. Een les van zoonlief. En een goede ook!