Zoonliefs superattente juf!

Een aantal weken geleden mailde ik juf met de vraag wanneer de cito’s zouden komen. Want meestal wordt dat rond de avond4daagse gedaan. Beetje jammer, want zoonlief heeft z’n rust wel een beetje nodig. En dus leek het me niet verstandig zoonlief te laten lopen als hij de hele week cito’s heeft. Er kwam reactie dat alle cito’s vóór de avond4daagse zouden worden gehouden. Ik blij voor zoonlief. Kan hij toch meelopen!

We hadden afgesproken dat zoonlief de cito’s buiten de klas zou maken, maar dat lukte niet bij alles zo vertelde juf. Ik vond dat best jammer, maar meer nog spannend. Want stel dat het niet goed uitpakt? Stel dat hij z’n concentratie niet kan vasthouden, afgeleid wordt om niets? Of de tijdsdruk hem teveel wordt? Hij het niet af krijgt om wat voor reden dan ook?

Is het gewoon niet zo dat ik zoonlief meer moet vertrouwen? Dat ik moet leren beseffen dat hij het prima kan? Hij heeft het toch het hele jaar al zo goed gedaan? Waarom dan nu ineens niet. Het is echt niet zo dat hij het nu ineens niet meer weet. Vertrouwen dus …

En dat blijkt ook als juf ons tussentijds (hoe hartverwarmend attent) laat weten dat het heel goed gaat met zoonlief! Een bloemetje voor juf!

Een tic? Wat doe je er aan?

Veel kinderen met ADHD hebben een tic. Niet een, maar vaak wel meer dan een. In de meeste gevallen is dat geen enkel probleem. Geen aandacht aan besteden dan gaat het van zelf wel over, groeien ze er ook overheen. Maar soms is een tik zo irritant dat het moeilijk wordt er geen aandacht aan te besteden. De vraag is ook of dat het beste is.

Moet ik aandacht aan zijn tic besteden of moet ik het juist negeren? Ik weet nog dat ik ze vroeger ook had en er inmiddels overheen ben gegroeid. Er werd destijds geen aandacht aan geschonken. Althans voor zover ik me kan herinneren.

Zoonlief heeft inmiddels zoveel tics die goed zichtbaar zijn, dat we het gevoel hebben hier iets mee te moeten doen. Nu zien wij het alleen, maar straks op school wordt hij er mee gepest. Zoonlief kucht, overstrekt zijn armen en benen, hij beweegt zijn gezicht, zijn ogen en buigt zijn handen. Dit gebeurt het meest in stessvolle tijden.

Dat kuchje, is een enkel kuchje, meer niet. Maar dat gebeurt zo vaak in korte tijd dat het inmiddels lichtelijk irritant is geworden. Daarnaast is het ook nog eens slecht voor zijn keel. Zoonlief praat niet zo duidelijk omdat hij nogal schor praat. Hij gebruikt namelijk bij het praten zijn keelspieren. In zijn hoofd gaat het allemaal zo snel dat hij dat er niet met die snelheid uit krijgt, waardoor hij met regelmaat struikelt over zijn woorden. Ook dit is niet geheel vreemd in ADHD-land.

De therapeut adviseerde een tegentik te bedenken. Bij kuchen is dat bijvoorbeeld slikken. Ik was dus al op de goede weg. Al een tijdje zeg ik tegen zoonlief dat hij moet drinken zodra hij een kuch voelt aankomen. De tegentik bij het overstekken van zijn armen is het buigen van zijn armen.

Binnenkort gaan we in gesprek met de therapeut. We hebben het gevoel dat we er nu teveel aandacht aan besteden, waardoor het alleen maar erger wordt.

Wat doe jij? Heb je tips of trucs? 

Zoonlief is onrustig

Dit is nu al de vierde ochtend op rij dat zoonlief uit bed stuitert. Hij voelt zich wild, zegt hij. En dat is hij ook. Elke ochtend vraag ik me af waar dat dan aan zou kunnen liggen. Er ligt bij mijn weten niets spannends in het verschiet.

Terwijl zoonlief druk doende is met dingen die er nu niet echt toe doen en het eten lichtelijk vertragen zegt hij ineens: ‘Mam, ik wil nu eigenlijk al mijn verkleedspullen mee naar school, want vandaag gaan we oefenen en ik ben bang dat ik het morgen vergeet.’

Bij mij gaat het licht aan. Dat ik daar toch niet eerder op ben gekomen! Natuurlijk! Zoonlief heeft een toneelstuk en is daar al dagen zoet mee. Waar ik met plezier naartoe leef, is voor zoonlief een spannende onderneming. Hij vindt het zo leuk om in die microfoon te praten, maar tegelijkertijd heeft hij er de kriebels van in zijn buik.

En dus blijft ons kereltje nog wel even onrustig. Nu ik het plaatsen kan en voor mij begrijpelijk is waarom zoonlief zo druk is, vind ik zijn gedrag ook ineens een stuk acceptabeler.

Gelijk ga ik met zoonlief het gesprek aan en ga ik wat dieper in op de spanning in zijn lijfje voor het toneelstuk. Wat vind je dan spannend? En wat helpt je om die spanning kwijt te raken?

Toch jammer dat ik het niet eerder in de gaten had. Het helpt zoonlief zo. Maar goed, volgende keer beter.

(Wat vertel je wel van te voren aan je kind  om de spanning af te nemen en wat vertel je juist op het laatste moment? Ik ben benieuwd naar je ervaring!)