Ik wil helemaal geen andere zorgaanbieder

Het is alweer bijna een jaar geleden dat ik mijn laatste blogje postte. Een jaar waarin er veel is gebeurd. Kind naar de middelbare school en de strijd om mijn zorgaanbieder is  nog steeds niet helemaal gestreden.

Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar tjonge wat een gedoe zeg om bij mijn huidige zorgaanbieder te mogen blijven. De zorgaanbieder van zoonlief heeft geen contract met de gemeente waarin wij wonen. Kortom of we even naar een andere zorgaanbieder wilden verkassen ... nou nee dus. Want zorgaanbieder van mijn zoon vind ik werkelijk uitstekend en ik wil niet dat hij ineens, na vijf jaar goede zorg te hebben gehad, moet verkassen, omdat Den Haag heeft besloten dat het zo moet gaan ...
Trouwens zoonlief wilde dat ook niet.

Ik ben vanaf september vorig jaar tot en met februari dit jaar bezig geweest om ervoor te zorgen dat we bij de huidig zorgaanbieder konden blijven. Ze zorgaanbieder begreep de situatie wel, wij ook, maar de gemeente snapte er niets van. Wat was de moeilijkheid. Mijn zoon is onder behandeling van een kinderarts gecontracteerd aan een instelling ... Een kinderarts zit toch altijd in een ziekenhuis? Nou nee dus ...

Na een opeenstapeling van misstanden mocht mijn zoon voor een jaar bij de huidige zorgaanbieder blijven, als ik dan na de zomer eens een kijkje wil komen nemen bij de zorgaanbieders van de gemeente. Ik heb toegezegd, maar heb duidelijk laten blijken dat ik daar eigenlijk niets voor voel. Dat gezeul met kinderen. En juist kinderen die er bij gebaat zijn dat er niet teveel verandering plaatsvindt. 

Het lijkt er op dat ook de gemeente dit niet helemaal snapt. Ze hebben goede bedoelingen hoor, daar niet van en de inzet is er zeker ook, maar begrijpen ze werkelijk dat het niet handig is om met kinderen van de ene naar de andere zorgaanbieder te gaan. Heb je net je hele verhaal verteld, kan je weer opnieuw beginnen.

Ik heb daar echt heel weinig zin in ... en mijn kind nog minder.

Heb ik ADHD of niet?

Af en toe wordt me gevraagd aandacht te besteden aan een boek of een website of andere dingen. Het heeft natuurlijk allemaal te maken met ADHD. Vaak doe ik hier niet aan mee, maar soms wel. Omdat ik vind dat het dan een echte positieve bijdrage levert aan de ontwikkeling van je kind.

En soms weet je even niet waar je moet beginnen ... Thuis is je kind onrustig, maar je hebt er niet echt last van. Het wordt pas anders als het anderen er iets van gaan zeggen en er iets van vinden. De onzekerheid slaat toe. Mijn kind? Nee toch? Echt niet, hij/zij kan thuis zo leuk spelen, uren met een spel bezig zijn of met lego spelen, de poppen aankleden, etc. Nee hoor, mijn kind heeft geen ADHD.

Toch blijft de onzekerheid knagen en wat dan? Hoe nu verder? Want direct aan onderzoek beginnen vind je een stap te ver. Nou, kijk dan eens op deze site, misschien helpt het je verder. Bevestigt dit wat je eigenlijk al weet, maar nog niet aan wilt. Of juist niet ...

Via wooki.nl kunt je op een leuke manier producttesten doen. Ze zijn nog niet zolang bezig en hebben al plusminus 50 testen die bezoekers kunnen maken. Zo hebben ze onder andere medische testen, testen voor baby's en kinderen en muziektesten. Via deze test kunnen bezoekers op een eenvoudige manier een indicatie krijgen of ze ADHD hebben of niet. De test is 100% gratis en er worden geen inloggegevens o.i.d. gevraagd. Verder is deze test gericht op zowel kinderen als volwassenen en worden ook vormen als ADHD gecombineerd, ADHD alleen concentratie gericht en ADHD gericht op hyperactiviteit herkent.

Dit is de ADHD test: https://www.wooki.nl/adhd

Succes!

Presteren onder tijdsdruk ... het blijft een dingetje

Eigenlijk weet ik niet goed of het een adhd dingetje is, maar presteren onder tijdsdruk is erg moeilijk voor onze man. Hij kan zich daar van te voren erg zenuwachtig voor maken en tijdens de toets moet er dan ook niets mis gaan, maar ja laat dat nou wel gebeuren met de moderne techniek van vandaag ... geef mij maar gewoon papier.

De rekentoetsen op de middelbare school zijn verplicht, want de overheid heeft besloten dat we massaal weer uit ons hoofd moeten rekenen. Nu is daar niets mis mee, maar je kunt ook dooslaan ... je hebt rekenwonders en je hebt mensen die dat zijn met een rekenenmachine .... :)

Nog een kwartier ... gelukkig dan moet zoonlief de toets wel af kunnen krijgen. Voor elke toets heb je een half uur. Als dat half uur voorbij is, moet de toets af zijn. Zo niet dan mag je hopen dat je zo'n beetje bij de laatste vraag was en de rest goed hebt, anders moet je hem nog een keer doen.

Dacht ik dat alleen de moderne techniek je in de steek kon laten, nee je hebt ook nog zoiets als een simpele schoolbel die roet in het eten kan gooien. Ik denk dan ga niet met een toets beginnen als je niet genoeg tijd hebt in de les. Ships en nu, de stress loopt op, want terwijl zoonlief aan de leerkracht vraagt of hij dit ook op kan slaan tikt de tijd gewoon door. Nog maar 11 minuten voor de laatste paar vragen .... Hij moet hem afmaken, anders is hij alles kwijt en moet hij opnieuw beginnen.

Volgende probleem, wifi doet het niet meer. Zoonlief in tranen, want die tijd tikt gewoon door ... nog maar 9 minuten voor de laatste paar vragen. Helemaal gestrest natuurlijk, dit is echt niets voor hem. De leerkracht krijgt wifi weer aan de praat en zoonlief kan weer door. Tot zijn grote opluchting haalt hij ook nog de toets.

Maar ... bleef het maar bij die ene toets. Vandaag heeft zoonlief een rekenrepetitie ... precies ... onder tijdsdruk. Hij kon er maar moeilijk van slapen. Mijn advies voor hem was, zeg het maar gewoon eerlijk tegen de leerkracht dan kan hij een oogje in het zeil houden. En de mentor weet het ook. Als het echt niet lukt gaan ze op zoek naar een andere oplossing. Niet veel later is hij in slaap gevallen.

Maar zijn moeder is vandaag behoorlijk nerveus! Als hij zich nu maar niet al te druk maakt, want hij kan het wel!

Organiseren en adhd, gaat dat samen?

Hoe gaat dat eigenlijk? Organiseren met een hoofd vol … nou niet!

Van te voren werd ons door de zorgcoördinator op het hart gedrukt zoonlief aan de hand mee te nemen met het organiseren van het huiswerk en het maken van de planning. Dat hebben we goed onthouden.

Waar begint die planning dan? En waar begin je dan precies mee.

Inpakken van de tas

Dat begint bij het inpakken van de boeken voor de dag. De boeken van het eerste vak vooraan, daarna volgt het tweede vak, etc. Heb je het vak gehad? Dan doe je ze achteraan. En zo hou je de volgorde er in. En dus het overzicht.

Organiseren van het huiswerk

Omdat het systeem voor het huiswerk nog niet helemaal werkte, schreef hij eerst alles op een A-4tje. Als je het kunt lezen wat je hebt opgeschreven werkt dat uitstekend, maar als je slordig schrijft moet je goed kijken en nadenken wat de docent ook alweer gezegd had. Gelukkig heeft zoonlief een prima geheugen … want van zijn handschrift kan ik niets maken. J

Afspraak voor huiswerk maken is:

• 30 minuten knallen, 10 tot 15 minuten afleiding, 30 minuten knallen, 10 tot 15 minuten rust. Want twee uur achter elkaar knallen is echt teveel gevraagd! Dat kan hij niet volhouden. ‘Dat is echt vreselijk saai mam.’

• Leren en maakwerk goed afwisselen. Heb je een half uur geleerd, het volgende half uur ga je iets maken. Dat werkt goed is en is niet saai. Steeds achter elkaar leren is ook een opgave.

Medicatie

Het is best een beetje spannend. Gaat hij op tijd zijn medicatie nemen tussen de lessen door of vindt hij het maar zo zo. Hoe vinden de leerkrachten dat het gaat en hoe vind hij het zelf gaan? Tot nog toe is hij het een of twee keer vergeten en heeft uit zichzelf aan de leerkracht gevraagd of die er last van had. Gelukkig niet, maar zei ik: ‘Geen reden om het dan maar niet meer te slikken, het gaat tenslotte ook om je concentratie.’ Tot nog toe hebben we niets terug gehoord over zijn gedrag lees onrust in de klas. We gaan er dus maar vanuit dat zolang we niets horen dat het goed gaat.

Driekwart jaar geleden

We zijn inmiddels driekwart jaar verder ... In die tijd had ik genoeg op kunnen schrijven om te delen met mensen met dezelfde gedachten en problemen. Om de herkenbaarheid te vergroten en een glimlach op je gezicht te toveren. Het is zo verrekte moeilijk aan anderen uit te leggen hoe je leven met een kind met adhd er uit ziet. Dat het wel degelijk anders verloopt dan mensen verwachten. Het gezapige leventje is vaak minder gezapig dan men denkt. Je hebt toch een ontzettend leuk, hartelijk, spontaan en lief kind. Beetje druk en praat hard, maar verder, wat is het toch een heerlijk joch! En dat is ook zo!

Maar de tijd van 'naar welke school ga ik', de 'echte' CITO, het afscheid nemen van groep acht en je voorbereiden op het voortgezet onderwijs is een periode waarin veel gevraagd wordt van ons mannetje. Hij heeft zich er buitengewoon goed doorheen geslagen, maar het vraagt aanpassingsvermogen van het hele gezin. Want stuiteren heeft effect op iedereen. Iedereen ziet het en iedereen gaat er in mee. Totdat de koek op is ... :)

We zijn stuiterend van het besluit over de nieuwe school naar de CITO gegaan, van de musical naar het verrassingsafscheid door de ouders tot aan het werkelijke afscheid nemen van school.

De zomervakantie besteedt aan het voorbereiden op het voortgezet onderwijs. De laatste week was erg moeilijk voor hem. Moeilijk slapen met een hoofd vol van ... wat staat me te wachten.

Een goede voorbereiding is het halve werk:

1. heeft de school een pluspunt? Een zorglokaal waar je kind met adhd etc. altijd terecht kan.
2. welke aandacht krijgt mijn kind? Zoals, welke voorzieningen zijn er? Kunnen de toetsen buiten de klas worden gemaakt, wordt bij huiswerk geholpen? Kan een kind de dag starten op het pluspunt. Kan mijn kind pauze houden in het pluspunt.
3. een gesprek aangaan met de zorgcoördinator en duidelijk aangeven welke voorzieningen je kind nodig heeft. Daar ga je samen naar op zoek. In ons geval krijgt zoonlief een keer in de drie weken een gesprek met de zorgcoördinator. De cijfers worden goed in de gaten gehouden om te zien welke voorzieningen mijn kind mogelijk nog meer nodig heeft.
4. korte lijntjes met het onderwijs zijn heel goed. Kijk goed of de school die korte lijntjes ook hanteert.
5. wat ook helpt is dat een klas niet te groot is. 

Wat ook belangrijk is, is dat je kind zijn/haar hoofd kan leegmaken. Dat kan door veel te bewegen. In ons geval moet ons kind veel fietsen. Zijn hoofd is al leeg zodra hij na een uur fietsen weer thuis komt. Zo begint hij dus ook ...

Drie ADHD-ers in een ruimte en je hebt ...

Zet drie ADHD-pubers-in-wording in een ruimte en hebt een hoop ... herrie. Want zachtjes praten is er eigenlijk niet bij. Alledrie willen ze wat zeggen en snel ook. Alle drie denken ze snel maar komen de gedachten die ze hebben er niet altijd even snel uit. Dat worden dus een hoop ehs en ahs en lekker schreeuwen, want als je teveel ehs en ahs zegt duurt het te lang voor de ander en gaat die ermee vandoor. Dat wordt niet altijd gepikt en als je nou net even wat harder praat dan de ander krijg je de aandacht wellicht weer terug. En op deze leeftijd ben je het natuurlijk niet altijd met elkaar eens en wordt er volop geredetwist, wat ook met een hoop geluid gepaard gaat.

Maar deze herrie is niet altijd kommer en kwel. Het is een genot om naar de kijken. Deze mannen zijn vooral spontaan, vrolijk en gehaaid en houden elkaar scherp. Tuurlijk als je een hele middag met deze jongens, die een plek in de wereld aan het ontdekken zijn en in willen nemen, in een ruimte zit is het een verademing als ze weer uiteen gaan. En dat is maar goed ook, kunnen die hoofden weer even leeg worden ... en is er weer ruimte voor iets nieuws wat ongetwijfeld hun aandacht zal trekken.

Elkaar begrijpen!

Ik erger me mateloos

De vergadering kabbelt wat voort over dingen die mij niet echt aangaan. Ik doe me tegoed aan het speculaat op tafel en de warme thee in mijn handen en wissel zo af en toe een woord met mijn buurvrouw. Soms geven we elkaar betekende blikken van ergernis of instemming. We hebben aan het half woord genoeg.

Maar ineens verandert de sfeer en gaat het over de klas waar mijn kind in zit. Ik spits mijn oren en luister mee. In niet al te fraaie bewoordingen wordt me een indruk van de klas gegeven. Ik erger me ineens groen en geel totdat ook nog eens een moeder roept dat er allemaal ADHD-ers in die klas zitten, alsof deze opmerking iets toevoegt aan het gesprek, maar ze is er voldaan mee en daar lijkt het om te gaan.

De stoom komt uit mijn oren en de verdere vergadering zal me worst wezen. Ik ben er klaar mee en zo te zien mijn buurvrouw ook. Ohh dus ik ben niet de enige die het geen leuke discussie vindt. Ik voel me persoonlijk aangevallen, omdat het om mijn kind lijkt te gaan. Ongeacht of dat ook zo is, maar ook mijn kind heeft ADHD en ik ben er toch wat gevoelig voor.

Zou ze zelf nou in de gaten hebben wat ze allemaal precies zegt? Maar meer nog doe ik dit ook niet regelmatig? Onbewust iemand kwetsen met mijn mening of uitlatingen? Deze momenten maken me er opnieuw van bewust goed op te letten wat ik zeg en hoe ik het zeg! Ze weet denk ik niet half hoe leuk ADHD-ers zijn! Gelukkig weet ik het wel.

Het blijft me verbazen

'Zeg, vraag jij nu ook bij de middelbare scholen hoe ze omgaan met kinderen met ADHD?' 'Nee hoor, waarom zou ik? Dezelfde vraag stel ik aan iemand met een kind met PDD-NOS en ADHD. 'Nee dat doe ik niet, dat doe ik bij de intake.' Ik val nu toch een beetje stil. 

Ben ik nou zo'n muts dat ik wil weten of middelbare scholen hier aandacht voor hebben of leg ik er teveel nadruk op? Je wilt toch weten of scholen hierop voorbereid zijn? Tuurlijk, ik begrijp best wel dat je er met een gesprek niet bent, maar in zo'n gesprek kun je een heel eind komen. Je wilt toch ook niet dat je kind om de haverklap de klas uit wordt gestuurd, omdat school niet weet dat je kind ADHD heeft, welke aanpak het beste werkt. Het wordt ook lastig, omdat zoonlief straks elk uur een andere leerkracht krijgt en die mensen de kids niet allemaal in beeld kunnen hebben. Maar het lijkt me toch fijn wanneer een school hier extra aandacht voor heeft, zonder dat een kind hier vanaf hoeft te weten. 

Tijdens een informatie avond gaven enkele scholen aan hier inderdaad aandacht voor te hebben. Toen ik met een leerkracht van een school hierover in gesprek kwam vroeg ik waarom hier niet iets dieper op was ingegaan. Nou, was het antwoord, vorig jaar hadden ze kritiek gekregen omdat ze er teveel over hadden verteld en dus hadden ze nu het hele verhaal hierover geschrapt. Oké ... beetje jammer! Brutalen hebben de halve wereld en zo ben ik dus blij dat ik er even naar heb gevraagd. Het heeft me weer nieuwe inzichten opgeleverd.

Ik vind het overigens pure luxe dat 'onze' groep acht zes!, ja je leest het goed, zes middelbare scholen bezoekt! En dan moet mijn ADHDtje gaan kiezen waar hij heen gaat. Ik had vroeger geen keus. Er was er een. Heel simpel allemaal!

Op zoek naar voortgezet onderwijs

 

Je wilt toch goed voorbereid zijn. Goed voorbereid op het voortgezet onderwijs. Wat past het beste bij mijn kind en vooral ... gaan we niet te hoog inzetten. Voor ons staat het plezier hebben in wat hij gaat doen voorop. We willen niet dat hij tussentijds afhaakt, omdat wij vonden dat hij zo nodig dat niveau moest gaan doen.

De vraag aan juf van groep 8 was duidelijk.: 'Welk onderwijsniveau past het beste bij ons kind.' Het antwoordt was ook duidelijk: 'Hij heeft een goed stel hersens, heeft zelfs een hoger niveau in zich, maar door zijn onrust komt dat er niet uit. Daar moeten we wel rekening mee houden.'

Oké dat is even slikken, want ik vind het toch jammer voor mijn kind dat de onrust in zijn hoofd en lijf hem belemmeren in zijn leren. Overigens is dit niet nieuw voor ons, maar tussen zelf denken en het een ander horen zeggen zit een groot verschil. Maar de bevestiging van wat we zelf al dachten omtrent zijn denkvermogen is toch leuk!

We gaan door op de weg die we al hadden ingeslagen, met de tips van juf! En dus gaan we vanavond luisteren wat de verschillende scholen te bieden hebben. 

Voor ons heel belangrijk: 

• welke ondersteuning bieden jullie kinderen met ADHD;
• wat verwachten jullie van ouders hierin;
• wat verwachten jullie van het kind zelf;
• hoe is communicatielijn hieromtrent.

Uiteindelijk zal zoonlief de keus maken, maar we zullen hem zeker wijzen op de manier waarop scholen omgaan met kinderen met ADHD. We gaan het zien!

Wil je hierover meer weten? Lees dan eens ADHD & het voortgezet onderwijs. In dit artikel vind ik de volgende zin heel belangrijk: ‘Ouders van adhd-pubers moeten veel meer betrokken blijven bij het onderwijs aan en de behandeling van hun kind.'

Dit doen we nu al in het basisonderwijs en zullen we voortzetten op het voortgezet onderwijs. Maar hierin ligt ook een taak van de nieuwe school van zoonlief, nu eens zien hoe serieus ze deze taak nemen.

De misplaatste adelaar

Onderstaande stuk las ik op facebook en heb ik van adddkenmerken.net gehaald!

Op een dag vond een boer een adelaarsei maar zag het aan voor een kippenei. Hij plaatste het ei bij de andere eieren in de broedmachine in het kippenhok.

Een paar weken later kwam het ei uit. De baby adelaar werd opgevoed als een kip met de andere kuikens. Samen met de andere kippen leerde hij pikken en grazen. Hij werd streng gewaarschuwd te vliegen, omdat kippen niet echt kunnen vliegen, ze fladderen en vallen, zo werd hem verteld …

De arend bleek een ellendige kip. Hij wilde niet goed pikken. Hij haatte het omdat hij altijd het gevoel had onhandig te zijn en viel steeds om. Hij had voortdurend honger en was prikkelbaar, omdat het kippenvoer hem gewoon niet tevreden kon stellen. De andere kippen vonden hem storend en vreemd …

Na jaren van worstelen om een normale kip te zijn, was het gevoel van eigenwaarde van deze kip vrij laag geworden. Hij haatte zichzelf. “Waarom ben ik zo groot, onhandig en anders? ‘Hij vroeg zichzelf steeds af:” Waarom kan ik hier niet gelukkig zijn net als alle andere kippen? “

 “Is dit alles wat er is in het leven?” Vroeg hij zich pijnlijk af: “Waar is de sensatie? Waar is de flow?“

Hij begon meer en meer verstorende dingen te doen, alles om maar een beetje opwinding te krijgen. Hij verlangde in zijn hart naar dat gevoel van vliegen en zweven – alleen hij wist niet eens wat dat was – dus probeerde hij dat te compenseren door het maken van zijn eigen spanning rond het kippenhok, d.m.v. drama en verstoringen. Andere kippen noemden hem zelfzuchtig, wanordelijke en een onruststoker. De arme adelaar nam het allemaal ter harte, geloofde hen en werd depressief.

Op een dag, hoog in de lucht zag hij een andere adelaar. Het benam hem direct de adem. Voor een moment voelde hij een golf van herkenning. Hij voelde iets in hem gebeuren. Hij voelde zich meer levend dan hij ooit eerder had gevoeld.

In zijn opwinding vertelde hij zijn familie van kippen wat hij had gezien en hoe hij ook wilde vliegen. Ze lachten hem uit. “Ben je gek?” “Je droomt” “Echte kippen vliegen niet!” “Je zal dat nooit kunnen!” “Je kunt niet eens  kakelen en grazen!” En nu denk je wel dat je op een dag zult kunnen vliegen?” Wanneer word je nou eens volwassen en sluit je je bij ons aan om te grazen in het kippenhok. Waarom kun je niet meer zoals je collega’s zijn? Wat is er mis met jou? 

De jonge arend werd beschaamd en ontmoedigd. Hij voelde zich hopeloos en alleen en zo viel hij die nacht in slaap.

Dagen later zag hij tot zijn vreugde de vogel opnieuw en deze keer schreeuwde hij het geluid van een adelaar. Op het moment dat de jonge arend, die tussen de kippen was opgegroeid, deze roep hoorde, gebeurde er iets onverwachts. Zijn lichaam slingerde oncontroleerbaar – zijn hele lichaam reageerde automatisch op de majestueuze kreet van de adelaar met een krachtige kreet van zichzelf. Hij was verbaasd. “Wat is er gebeurd? … Kwam dat prachtige geluid van mij? Kippen maken dat geluid niet! Alleen adelaars doen … Wacht … Alleen arenden doen dat!“

Een kippenhok gaat alleen samen met kippen, het kan een adelaar niet tegenhouden weg te vliegen – vooral niet wanneer ze hun roeping horen.

De jonge adelaar, eindelijk bewust van wat hij werklijk was, strekte voor de eerste keer zijn vleugels en vloog weg. Voor hij het wist zweefde hij door de lucht. Hij was niet langer meer gevangen in het kippenhok, omdat hij hij niet meer gevangen was door het idee dat hij een kip zou zijn. Niets kon hem meer stoppen.

Bovenstaand stuk is afkomstig uit het zeer inspirerende boek “The Davinci Method“, geschreven door John Garrot Loporto en vertaald door Jochem, waarvoor mijn hartelijke dank. Een echte “eye opener” voor iedereen met ADD en ADHD, maar zeker ook voor iedereen die (hoog) begaafd is.

Soms vraag ik me af ...

Soms heb ik van die momenten (terwijl ik allang het antwoord weet) dat ik me echt afvraag of de prikkels van buitenaf werkelijk invloed hebben op het gedrag van mijn kind. Of de voor hem spannende dingen hem extra onrust geven. Of de E-nummers die hij binnenkrijgt hem werkelijk doen laten stuiteren tot aan het plafond. En door ervaring krijgt men antwoordt ……

Zo ook na het gesprek met de kinderarts over de hoeveelheid medicatie van mijn kind. De leerkracht vond dat zoonlief in de loop van de ochtend steeds onrustiger werd. Zowel de leerkracht als zoonlief hadden er geen last van, maar de leerkracht zou het jammer vinden als zijn prestaties er onder zouden lijden en beter iets vroeger aan de bel trekken dan te laat.

Gelijk maar een vervroegde afspraak met de kinderarts gemaakt. Het zou kunnen dat zoonlief wat meer medicatie nodig had, omdat hij in de afgelopen drie jaar natuurlijk is gegroeid en dus meer lichaamsmassa heeft. Althans zo gaat dat vaak, maar bij zoonlief valt dat tegen en ik vond dat dus geen aannemelijke reden. ‘Maar, zei ik, hij heeft nu een klas met 34 kinderen (voorheen 23) zou dat van invloed kunnen zijn?’ ‘Ohhhh, zei de kinderarts, maar dan begrijp ik wel waarom hij meer medicatie nodig heeft …’

Of je nou in een klas van 23 kinderen zit of van 34 kinderen (en de klas is een druktemaker-klas) dat heeft enorm veel invloed. Hij krijgt dus veel meer prikkels binnen. Oplossing verhoging van de medicatie en een brief naar school!

Want ik vind het best wel een beetje triest dat mijn kind (zonder dat nog helemaal is onderzocht wat de consequenties zijn op langere termijn van het slikken van Methylfenidaat) meer medicatie moet gaan slikken, omdat school het nodig vindt om een klas buitensporig te vergroten.

Hij doet het heel goed met een half pilletje meer! 

Kinderen met ADHD benadeeld door discussie over ziekte

Compleet beeld over betekenis diagnose biedt ouders houvast

Kinderen en ouders van kinderen met ADHD zijn niet geholpen met de felle discussies over de oorsprong van ADHD en of de ziekte eigenlijk wel bestaat, maar hebben behoefte aan handvatten om te kunnen omgaan met het afwijkende gedrag. Dat constateert de Amerikaanse psycholoog Russell Barkley. Van zijn boek Diagnose ADHD is nu de Nederlandse vertaling verschenen. In dit boek wordt de discussie of ADHD al dan niet ‘bestaat’ als ziekte in het midden gelaten, en krijgen ouders adviezen om zelf de leiding te houden over de beste aanpak voor hun kind.

“De belangstelling voor en discussie rondom ADHD is groot”, zo stelt Pier Prins, hoogleraar Klinische Kinder- en Jeugdpsychologie aan de Universiteit van Amsterdam en verantwoordelijk voor de bewerking van de Nederlandse vertaling van het boek. “In dit boek wordt ADHD vooral opgevat als een schadelijke gedragsstoornis waar kinderen en hun omgeving veel last van kunnen hebben, zonder te oordelen over de diagnose.”

Barkley heeft het boek geschreven voor de ‘wetenschappelijke ouder’, de ouder die als een wetenschapper nieuwsgierig is en zich volledig wil informeren over ADHD. Alleen door zich te verdiepen in wat wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond, kunnen ouders zich wapenen tegen mythen en ficties over ADHD. Op deze manier kunnen zij meedenken met hulpverleners en leerkrachten, en zelf de leiding over de aanpak voor hun kind houden.

“In plaats van te populariseren is het belangrijk het hele verhaal rondom ADHD vertellen. Alle aspecten worden tot in het kleinste detail besproken”, aldus Prins. Dit gebeurt op wetenschappelijk niveau, maar ook aan de hand van concrete voorbeelden en vertaald naar dagelijkse situaties. Zo heeft ADHD invloed op het functioneren op school, het omgaan met leeftijdsgenoten en de gezinssituatie. Daarnaast komt medicatie uitgebreid aan bod. “Het boek is erop gericht om je eigen kind te kunnen begrijpen en het zo goed mogelijk te begeleiden, van de fase waarin ADHD wordt gediagnosticeerd, tot het omgaan met de diagnose in verschillende levensfases.”

Russell Barkley is klinisch psycholoog, kinder- en adolescentenpsycholoog en neuropsycholoog. Momenteel is hij als hoogleraar Onderzoek verbonden aan de afdeling Psychiatrie van de Medische Universiteit van New York in Suracause. Hij houdt zich bezig met alle aspecten van ADHD en heeft diverse behandelingsmethoden ontwikkeld. Barkley is (co)-auteur van 15 boeken en handleidingen over ADHD en heeft meer dan 170 publicaties op zijn naam staan.

ADHD en Omdenken

Een vader wordt gevraagd om mee te helpen met een herfstwandeling van groep 2, de klas van zijn dochter. Voorafgaand aan de wandeling wijst de juf de vader op een van de leerlingen op wie hij moet letten. “Dit is Johan. Johan heeft ADHD. Hij loopt weg in het bos. Dit weekend waren zijn ouders hem ook weer twee uur kwijt. Asjeblieft, let goed op, want je kunt hem niet vertrouwen.”

De vader besluit anders te kijken naar de situatie. Hij zet het jochie in zijn auto, klapt de spiegel om en kijkt hem in zijn ogen. “Johan, ik heb een probleem. We gaan zo naar het bos. Je zult denken dat ik er als papa stoer uitzie, maar ik kan je vertellen dat ik het doodeng vind in het bos. Johan, wil jij een beetje op me letten zo meteen?”

In het bos grijpt Johan de hand van de vader en kijkt hij hem voortdurend aan. Hij is apetrots dat hij voor die stoere papa mag zorgen.

Bron: Ivo Mijland
http://omdenken.nl/boswandeling/

Kijk voor meer informatie op hun facebookpagina of op hun website. Een echt aanrader!!!

Brammetje Baas

Eigenlijk wil ik heel graag deze film onder jullie aandacht brengen. Het is een heel goede film om met je kind te kijken. Niet alleen wanneer je net te horen hebt gekregen dat je kind adhd heeft, maar zeker ook als je het al een tijdje weet. Zoonlief herkende zichzelf zeker in Brammetje Baas. Misschien niet in alles, maar wel de onrust.

Is ADHD een fabeltje?

Steeds vaker wordt medicatie bij kinderen met ADHD ter discussie gesteld. Is het wel goed voor mijn kind? Wat zijn de bijwerkingen? Wat zijn de gevolgen van het slikken van de medicatie voor mijn? Kun je de ADHD van je kind als ouders door middel van de opvoeding niet oplossen? Ligt het werkelijke probleem niet gewoon bij de ouders? ADHD is toch gewoon een modeverschijnsel? Je kind is gewoon druk, onrustig, impulsief en vervelend. Dit valt toch prima op te lossen met een cursusje? Genoeg experts die zich aanbieden en zeggen dat zij de oplossing hebben voor de ADHD van je kind en dat dat prima te verhelpen is.

Onzin, echt onzin! Ja het is waar, daar hoeven we geen ingewikkelde theorieën op los te laten, dat weet iedereen. De multimedia en alles wat ook maar met een schermpje te maken heeft en overmatig op dat schermpje beweegt geeft onrust aan je kind. Dat kun je zelf thuis proberen. Geef je kind de hele week geen telefoon, IPad, tv, Playstation, Wii of iets dat er ook maar op lijkt en je merkt dat je kind zijn eigen creatieve brein aanboort om zichzelf te vermaken en dus z’n energie kwijt kan met als gevolg dat je kind rustiger wordt.

Is dat de oplossing dan? Nee natuurlijk niet. Elk kind moet mee in de drukke ingewikkelde individualistische wereld waarin we ons nu bevinden, waarin prikkels gewild dan wel ongewild op hen afkomen. Dat moet er een keer uit. Alles moet verwerkt worden. Het ene kind wordt stil, de ander slaapt veel, weer iemand wordt chagrijnig en mijn kind krijgt energie.

Medicatie is voor hem noodzaak. Zonder medicatie is het een warboel in zijn hoofd. Daar kan hij prima mee leven, maar zijn omgeving denkt daar soms anders over. Op school heeft hij medicatie nodig om broodnodige concentratie op te kunnen brengen en zijn werk te doen. Voor mijn kind is dat genoeg, maar dat is niet voor ieder kind de oplossing.

Eigenlijk wil ik gewoon zeggen … oordeel niet te snel, maar ga het gesprek eens aan met iemand die ADHD heeft of ouders die een kind hebben met ADHD. Als je geen ervaring hebt, heb werkelijk geen idee hoe de wereld van iemand met ADHD in elkaar zit. En ook dat is voor elk mens (en ook voor elke persoon met ADHD) verschillend.

ADHD is oké! Kijk maar eens naar alle mooie kanten!

Er komen steeds meer posters in omloop die de mooie kanten van ADHD belichten. Daar ben ik blij mee, want soms kan ik zo'n geweldig positieve poster best in mijn huis gebruiken. Dan zie ik alleen maar de negatieve kanten van ADHD.

Veel van deze mooie kanten zie ik terug in mijn soms drukke, impulsieve en nogal hard pratende kerel. Eigenlijk zie ik ze dagelijks terug.

Nee mijn kind is niet ADHD, maar hij is mijn kind met ADHD! Gelukkig ziet zoonlief veel van die voordelen bij zichzelf terug!

Laatst zeiden twee vriendjes, die bij mij in de auto zaten, dat zoonlief altijd met een lach de klas in komt! Geweldig toch, dat tovert direct een blijde lach op mijn gezicht!

(Ik heb geen idee waar deze poster vandaan komt. Ik heb hem van fb gehaald. Mocht deze poster ergens aan gelinkt zijn dan hoor ik dat graag. Dank voor degene die deze mooi plaat gemaakt heeft!)

Het is ADHD --> Dit is ADHD

Je loopt de kamer wat beduusd uit of met een gevoel van zie je wel, ik heb het altijd al gedacht. Je kind is gediagnosticeerd. ‘Het is ADHD.’ En hoe nu  verder? Je bent net die kamer uit gelopen, maar bent vergeten te vragen waar je je informatie vandaan kunt halen. Dan is er altijd nog een volgend gesprek natuurlijk of, in ons geval, een gesprek met de kinderarts.

In een van de eerste gesprekken vroeg ik de kinderarts welk boek ik het beste kon lezen. Internet overspoelt je met informatie en non-informatie en zo is het ook met boeken. Uit welk boek kan ik het best mijn informatie vandaan halen. Zij adviseerde mij destijds het boek ‘Het is adhd’ te lezen van A. Peternotte. En dat heb ik gedaan. Het was een heel herkenbaar en duidelijk boek. Echt een soort naslagwerk.

Nu werd ik door Lannoo Uitgeverij geattendeerd op het hernieuwde boek van ‘Het is adhd’ met een iets andere titel ‘Dit is adhd’ van Jan Buitelaar & Arga Paternotte.  Het is echt een heel mooi herziene versie waarin uiterst goed wordt uitgelegd wat adhd precies inhoud. Als je het boek leest zul je veel herkenning vinden en vaak genoeg instemmend knikken!

Lannoo Uitgeverij heeft mij gevraagd of ik je wil attenderen op de volgende korting. En dat doe ik met plezier, want het is een prachtboek! Een echte aanrader!

‘ADHDblogspot’ schenkt je in samenwerking met Uitgeverij Lannoo 5 euro korting* bij aankoop van dit boek. In plaats van € 24,99 betaalt u nu € 19,99. Klik op Dit is ADHD. Betalen kan online of via eenvoudige overschrijving. 

Via de link http://www.lannoo.be/dit-adhd vind je nog meer informatie over het boek!

*De korting: (1) is enkel geldig via de webshop van de uitgeverij; (2) wordt verrekend nadat je het boek in de webshop hebt toegevoegd aan je winkelmandje; (3) geldt enkel indien je gebruik maakt van bovenstaande actie-url en dit (4) zolang de voorraad strekt.

Een mooi leermoment

De laatste les van de typecursus zit zoonlief behoorlijk dwars. Het probleem met deze les is dat je snel moeten typen en tegelijkertijd je fout in beeld wordt gebracht als je een misslag maakt. Zoonlief mag maar vijf fouten maken en moet een typesnelheid halen van 120 aanslagen per minuut halen.

Dit is voor zoonlief een bijna onmogelijke opgave! Hiermee wordt zijn en ons geduld dan ook enorm op de proef gesteld. Zodra zoonlief ook maar hoort dat hij aan die typeles moet beginnen slaat zijn humeur om in onzekerheid en stress. Er wordt van hem iets onmogelijks gevraagd. Hij kan dit niet en dus geeft hij bij voorbaat al aan dat het toch niet gaat lukken. 

Terwijl hij typt vallen er diepe zuchten, zijn de ohh’s  en aahh’s niet van de lucht en ook het been dat hij over de ander heeft geslagen blijft verwoed wippen. Na twee regels komt zoonlief al zuchtend naar buiten. Hij kan het niet en wil praten. Maar we moeten hier doorheen. Het is een bijzonder goede concentratieoefening en ook goed te leren dat je fouten mag maken (hoewel dat bij deze les helaas niet opgaat).

En ik wil het ook niet voor hem doen (hoewel mijn handen jeuken), want zo leert hij het nooit. Hij moet leren dat hij het wel kan. Een goede voorbereiding voor de proefcito in groep zeven. Hij moet toch een keer leren door die stress heen te komen.

Ook mijn geduld raakt op. Gelukkig is manlief de rust zelve en dirigeert zoonlief terug naar het toetsenbord. Als ik mijn geduld weer bij elkaar heb geraapt moedig ik hem aan niet te kijken naar de fouten die hij maakt, maar gewoon door te zetten. Over de fouten heen te stappen.

De volgende dag gaat zoonlief het weer proberen. ’s Ochtends, ’s middags en als we ’s avonds terugkomen stelt manlief voor dat hij het nog een keer probeert. Ik ga hardlopen en beloof zoonlief een verrassing als hij het haalt. Als ik buiten adem terugkom (en een record haal ;)) holt zoonlief naar buiten om me te vertellen dat hij zijn typecursus heeft gehaald en wil weten wat de verrassing is. Ik heb er even geen woorden voor …

 En dus komt er een praatmoment … over zelfvertrouwen, dat hij het kan zonder ons, dat hij het helemaal zelf heeft gehaald! Trots! Dit wordt beslist een teruggrijpmoment!

Nogmaals een bevestiging

Het is vlak voor de vakantie en midden in de Citoperiode als ik een mailtje van de meester krijg. Zoonlief heeft een teleurstellend cijfer gehaald voor de taaltoets waardoor zijn cijfer wat wegzakt. Ik reageer meteen door aan te geven dat zoonlief de laatste dagen opziet tegen de toetsen, omdat de cijfers wat tegenvallen. Hij is onrustig en praat er over. We merken dat zoonlief het prima weet, maar erg slordig en onrustig is in wat hij opschrijft. Ik stel voor even bij elkaar te komen.

De volgende middag als ik bij de meester aan tafel zit geeft hij meteen aan dat hij heeft geconstateerd dat zoonlief last heeft van Citoctress. Dit is een zorgpunt en zal naar de volgende leerkracht worden gecommuniceerd. Ahhh hij ziet het dus ook! Wat wij al jaren zien is nu door de leerkracht geconstateerd en wordt meegenomen naar het volgende toch wel cruciale jaar!

Ook wij moeten hier iets mee. We gaan binnenkort met de kinderarts in overleg wat we hiermee aan moeten. We willen zoonlief eigenlijk niet wéér op een of anders  antistress-, weerbaarheids- of zelfvertrouwencursusje doen, want daar heeft hij inmiddels zijn buik van vol! Er moet toch iets anders zijn wat we hem zouden kunnen meegeven?

Zoonlief heeft de toets over mogen maken en haalt een prachtig cijfer! En ondanks alle stress heeft hij mooi een mooi rapport meer naar huis genomen! De vakantie zijn we met veel plezier ingegaan!