vrijdag 30 augustus 2013

Nogmaals een bevestiging

Het is vlak voor de vakantie en midden in de Citoperiode als ik een mailtje van de meester krijg. Zoonlief heeft een teleurstellend cijfer gehaald voor de taaltoets waardoor zijn cijfer wat wegzakt. Ik reageer meteen door aan te geven dat zoonlief de laatste dagen opziet tegen de toetsen, omdat de cijfers wat tegenvallen. Hij is onrustig en praat er over. We merken dat zoonlief het prima weet, maar erg slordig en onrustig is in wat hij opschrijft. Ik stel voor even bij elkaar te komen.

De volgende middag als ik bij de meester aan tafel zit geeft hij meteen aan dat hij heeft geconstateerd dat zoonlief last heeft van Citoctress. Dit is een zorgpunt en zal naar de volgende leerkracht worden gecommuniceerd. Ahhh hij ziet het dus ook! Wat wij al jaren zien is nu door de leerkracht geconstateerd en wordt meegenomen naar het volgende toch wel cruciale jaar!

Ook wij moeten hier iets mee. We gaan binnenkort met de kinderarts in overleg wat we hiermee aan moeten. We willen zoonlief eigenlijk niet wéér op een of anders  antistress-, weerbaarheids- of zelfvertrouwencursusje doen, want daar heeft hij inmiddels zijn buik van vol! Er moet toch iets anders zijn wat we hem zouden kunnen meegeven?

Zoonlief heeft de toets over mogen maken en haalt een prachtig cijfer! En ondanks alle stress heeft hij mooi een mooi rapport meer naar huis genomen! De vakantie zijn we met veel plezier ingegaan!


dinsdag 20 augustus 2013

Niet meer gewend

Het is vakantie (eigenlijk is deze al bijna weer voorbij) en dus blijft de medicatie van zoonlief in de kast. Dat is toch wel even wennen, want wat onderdrukt werd door de medicatie komt nu ten volle naar voren.

Is dat zo erg dan? Nou eigenlijk niet, maar soms wel lastig. Kan hij met de medicatie alles prima onthouden, nu moet ik meer dan eens aan zoonlief vertellen wat hij ook alweer zou doen. Zijn drempeltje tot frustratie is tot vlak boven het nulpunt gedaald en ook geeft hij veel sneller op dan wanneer hij medicatie zou gebruiken. Zijn volumeknopje is volledig zoek en dus helpen wij hem er zo'n beetje dagelijks aan herinneren dat hij alleen tegen ons praat en niet de hele buurt hoeft mee te genieten. Uiteraard is ook alles veel sneller saaaaaaiiiiiiiii!!! En wat dacht je van keuzes maken, bijna een onmogelijke opgave als hij moet kiezen uit meer dan twee mogelijkheden. Een boek lezen is een ware kwelling, maar hij doet het toch maar (toegegeven onder enige dwang)!

Maar zijn spontaniteit is geweldig! Hij kan lachen, gieren, brullen, is meelevend, kan zomaar zeggen dat hij van me houdt en geeft me er dan gelijk een dikke omhelzing bij. Het maakt hierbij niet uit wie erbij is. Hij eet weer lekker veel en komt zo aan groeien toe. Sociaal, emotioneel is hij erg ver en een echte kanjer. Voelt de dingen ontzettend goed aan en weet dat goed te omschrijven! En grappen maken is een van zijn specialiteiten.

Straks is het weer zo ver dan gaat hij weer Methylfenidaat (Ritalin) gebruiken. Onnodig? Nee, voor zoonlief een prachtig hulpmiddel om hem te helpen concentreren en te leren op school!

zondag 3 februari 2013

Toch lekker die erkenning!

Van de week zit ik op kantoor bij een van mijn opdrachtgevers. Een collega vraagt me naar mijn mening over de core business van het bedrijf.  We praten er uitgebreid over. Een leuk en enerverend gesprek, waardoor we ook komen te praten over de Adhd van mijn zoon. Ja soms heb je dat, val je van het een in het ander, zo ook in dit gesprek.

Het blijkt dat mijn collega ook een kind heeft met Adhd. Dat is leuk, nou ja leuk, maar ik bedoel leuk in de zin dat ervaringen over en weer kunnen worden uitgewisseld. Leuk in de zin van herkenning over en weer. Leuk om elkaar te kunnen vertellen dat het soms best even pittig is. Leuk om te delen dat de buitenwereld niet altijd ziet en beseft wat het is om een kind op te voeden met Adhd, autisme, etc. 

Vind jouw kind het ook lastig om te automatiseren? Nee? Ja die van mij wel. Hoe doet jou kind het met organiseren? Kan hij dat een beetje of ziet hij door de bomen het bos niet meer? Er zijn genoeg ervaringen uit te wisselen. Soms raakvlakken en soms niet. En zo heeft ieder kind met Adhd z’n eigen sterke en zwakke punten, zijn kinderen met Adhd niet over een kam te scheren omdat elk kind weer z’n eigen unieke karakter heeft. Ja, met dat ene Adhd kenmerk, druk om te verwerken wat is meegemaakt, om spanning te reguleren, maar meer ook niet.

Van de week lees ik een mailtje van iemand waarmee ik een mailwisseling heb over Adhd. Ze vertelt me vol overtuiging dat het niet altijd even makkelijk is om kinderen met Adhd op te voeden. Ik vond het dan ook geweldig om te lezen hoe goed haar kinderen terecht zijn gekomen. Wat een bemoediging was dat!

Wat is het heerlijk om elkaar op deze manier te bemoedigen en een stukje erkenning te geven.   Het kan soms zo simpel zijn.