Enkele weken na het rapport hebben we een gesprek met juf, wel anderhalf uur. We zijn laat thuis, maar het was beslist de moeite waard. Beide partijen zijn een stuk wijzer geworden. Wij hebben een boekje open gedaan over zoonlief, maar juf natuurlijk ook.
Het blijkt wel dat het bij zoonlief altijd goed gaat. Hij vindt alles leuk en gaat graag naar school, maar ondertussen loopt hij vreselijk op z’n tenen. Althans, zo lijkt het. We komen er maar niet goed achter wat er precies met zoonlief aan de hand is op school.
Hij is gespannen en prikkelbaar. Als hij niet meteen weet wat van hem wordt verwacht raakt hij in paniek en gooit het bijltje erbij neer. Ook vindt zoonlief fouten niet aanvaardbaar en wordt dan boos. Uiteraard komt zoonlief niet thuis met dit leed. Hij is het snel vergeten en vindt het niet vermeldenswaardig. Maar wij vinden het uiterst belangrijke informatie om mee te nemen in het onderzoek.
Een paar weken nadat we juf hebben gesproken heb ik een gesprek met juf en de IB-er. Ook de IB-er vindt dat zoonlief gespannen in de klas zit. We besluiten zoonlief een tandje minder hard te laten lopen. Al het thuiswerk wordt stopgezet en ook op school hoeft zoonlief het minimale te doen. Moet de klas acht regels schrijven, dan hoeft zoonlief er maar vier. Belangrijkste is dat zoonlief wat hij moet doen af krijgt en daar dus ook trots op mag zijn.
Er valt een grote last van mij af. Niets meer hoeven doen thuis. Geen tweede school meer zijn, maar gewoon mama van zoonlief. Wat een verademing na al die tijd. Zoonlief hoeft thuis niets meer te doen. Geen gelees, alleen maar voorlezen, geen rekenen, geen tafels, geen schrijfwerk, niets …
En zoonlief? Die bloeit langzaam op …
Prachtig, prachtig om te zien.
