dinsdag 29 november 2011

Wat een onrust

Met de fiets aan mijn hand loop ik de tuin in. Zoonlief, die al thuis is, komt met een zorgelijk gezicht op me af lopen. Er is iets, dat is wel duidelijk. Mijn fiets staat nog niet op de standaard of zoonlief begint gelijk alles wat niet goed is gegaan op school op te sommen. Hij had twee streepjes en een kruisje.  Taal wilde niet lukken en een verhaal schrijven ook al niet.

Als ik al aan tafel zit vertelt zoonlief dat hij rekenen ook al niet af had. Grote tranen van frustratie lopen over zijn wangen. Het enige wat ik kan doen is hem in mijn armen sluiten! Dicht tegen me aan houden en hem laten uitsnikken. Binnen in mij rijzen de zorgen de pan uit. Is dit een herhaling van vorig jaar? Nee, dat niet. Ik ben inmiddels wijzer en zoonlief kan ook al veel beter onder woorden brengen wat hem dwars zit. Hij vindt het zo moeilijk dat hij steeds boos wordt. Hij weet niet wat hij er mee aan moet.


Ik spreek met hem af dat hij een Donald Duck pocket mee naar school mag nemen. Als iets niet lukt, stopt hij met zijn opdracht en gaat hij een paar bladzijden lezen. Als hij is afgekoeld, gaat hij weer verder met zijn werk. Dat vindt hij een goed idee en z’n vochtige ogen beginnen weer te glimmen. Nog geen minuut later is alles weer voorbij.

Dit is een moeilijke tijd en dat is heel zacht uitgedrukt! Zoonlief zit bomvol onrust en zelfs de melatonine die hij elke avond krijgt mocht gisteravond niet baten.  Tijd om actie te ondernemen. Geen DS meer, geen playstation, niets waar zijn frustratievermogen alleen maar groter van wordt en zijn onrust alleen maar toeneemt. Dit zijn geen spellen waar hij zijn energie in kwijt kan. Hij krijgt er beslist de verkeerde energie van. Tijd voor sport en spel?! Of gewoon wachten totdat de Sint het land verlaten heeft?

7 opmerkingen:

Mirjam zei

Hoi Gerda,
Ik denk dat de Sint er ook voor een groot deel debet aan is hoor. Ik zie ook bij de clienten bij mij op de woning waar ik werk, dat zij van niets overstuur raken, nu de Sint steeds dichter bij komt. Nu wil ik niemand met jouw zoon vergelijken, maar elk kind is meer vatbaar voor elke soort van spanning in deze tijd...
Maar wat zul je je machteloos voelen op het moment dat hij met dikke tranen en luid snikkend zijn problemen van de dag aan je vertelt... Je zou zo graag ´iets´ willen doen om alle zorgen van hem weg te nemen... Kinderen horen geen zorgen te hebben... Maar ja...
Ik leef met je mee Gerda, dit brengt ook herinneringen naar boven aan problemen die mijn eigen kinderen hebben gehad, want natuurlijk hebben niet alleen kinderen met adhd zorgen...
Ik voel dan eventjes wat jij voelt...
Lieve groet,
Mirjam

little red home zei

Hoi Gerda, zo herkenbaar. Onrust vanwege de sinterklaas, niet helemaal fit, op tijd gaan slapen ho maar. En vorige week in de klas 'geflipt', teveel dingen die 'verkeerd' gingen (punthoofd).Ik zal blij zijn als het weekend voorbij is.
Ik ben trouwens benieuwd naar je ervaringen met melatonine. De kinderpsych. noemde het al eens, maar toen sliep hij goed, dus niet gaan gebruiken. Misschien kun je me mailen: am.rood@online.nl
Ik leef met je mee, sterkte!
Groetjes, Anne-Marie

Trudy zei

Hè, vervelend allemaal. Gelukkig heeft ie een moeder die het snápt. Mooi hoor, zo'n oplossing..

Stina zei

Moeilijk he meid!!!

mennoG zei

Wat heb je dit goed opgelost! Je moet natuurlijk ook wel inventief blijven... jouw hersenen zullen ook wel overuren draaien.... pfff ik heb echt met je te doen.
Tja, al die computerspellen... ik zie de meest evenwichtige kinderen er nog gefrustreerd van raken! Toch, de sinterklaastijd zal ook geen goed doen aan de innerlijke rust... moeilijk hoor...

Lieve groet, Gonne-Marieke

Aline zei

Die Sint he, die weet wat. Ik zal ook blij zijn als het 6 december is!

Cristien Fotografie zei

Jeetje Gerda, wat is dit lastig voor hem maar ook voor zijn lieve moeder. Je bent er voor hem en samen komen jullie hier mee verder, het gaat lukken om rust te vinden in een weg die past.
Liefs Cristien.